IMG_3835

Małżeństwo w literze prawa

Jednym z fundamentalnych praw każdego człowieka jest prawo do miłości. Każdy, niezależnie od swoich zdolności i ułomności, pragnie kochać i być kochanym. Uczucia budzą się także w osobach niepełnosprawnych, które z biegiem czasu chciałyby zawrzeć związek małżeński. Czy jest to możliwe na gruncie prawa polskiego? Jakie wymagania należy spełnić, aby móc spełnić jedno z największych marzeń w swoim życiu?

 

Okoliczności, które uniemożliwiają zawarcie małżeństwa

Ustawodawca polski wprowadził do systemu prawnego kilka okoliczności uniemożliwiających zawarcie małżeństwa. Określa się je mianem „przeszkód małżeńskich”.

Pierwszą z nich jest wymóg ukończenia określonego wieku. Zgodnie z przepisami, wynosi on 18 lat, jednakże sąd może zezwolić na małżeństwo kobiecie, która ukończyła 16 rok życia (art. 10 § 1 KRiO).

Małżeństwa nie mogą także zawrzeć osoby, które zostały ubezwłasnowolnione całkowicie (art. 11 § 1 KRiO).

Zakazem objęte są również osoby cierpiące na chorobę psychiczną lub niedorozwój umysłowy (art. 12 § 1 KRiO). Okoliczność ta jest jednak niezwykle skomplikowana, bowiem nie wszystkie dolegliwości skutkują niemożnością zawarcia związku małżeńskiego. Instytucją kompetentną do rozstrzygnięcia danego przypadku jest sąd.

Niemożliwe jest także zawarcie małżeństwa przez osobę, która uprzednio wstąpiła już w tego rodzaju związek (art. 13 § 1 KRiO).

Osoby ze sobą spokrewnione w linii prostej i rodzeństwo lub spowinowacone w linii prostej (art. 14 § 1 KRiO; powinowaci mogą jednak w ważnym przypadku uzyskać zgodę sądu), a także osoby, które łączy ze sobą stosunek powinowactwa, również nie mogą wstąpić w związek małżeński.

 

Małżeństwa osób niepełnosprawnych

Z przedstawionych powyżej regulacji wynika wprost, iż niemożliwe jest zawarcie małżeństwa przez osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Instytucja ta ma na celu ochronę interesów osoby niepełnosprawnej, która nie jest w stanie samodzielnie prowadzić swoich spraw. Inaczej natomiast wygląda sytuacja w przypadku chorób psychicznych oraz niedorozwoju umysłowego. Co ważne, choroba ta musi występować jeszcze przed zawarciem małżeństwa. Jeżeli jednak choroba psychiczna lub niedorozwój umysłowy w żaden sposób nie zagrażają dobru małżeństwa, wówczas sąd może zezwolić na zawarcie związku. Potrzebne jest jednak odpowiednie postępowanie w tym przedmiocie. Ma ono charakter nieprocesowy, do jego zainicjowania potrzebny jest wniosek. W trakcie postępowania osoba niepełnosprawna powinna zostać przebadana przez biegłego lekarza, najlepiej psychiatrę. Jego opinia jest bardzo istotna dla sądu, bowiem pozwala ona zapoznać się z kondycją osoby niepełnosprawnej. Sąd w postanowieniu wskazuje precyzyjnie osobę, na małżeństwo z którą wyraża zgodę.

Co ważne, nie ma przeszkód do zawarcia małżeństwa przez osoby niepełnosprawne fizycznie. Ustawodawca wyszedł z założenia, że tego typu przypadłość nie ma większego wpływu na dobro związku małżeńskiego.

We wszystkich systemach prawnych małżeństwo posiada odpowiednią ochronę. Wynika to z faktu, iż instytucja ta jest niezwykle ważna z punktu widzenia życia społecznego. Wszak rodzina jest podstawową komórką społeczną. Należy jednak wiedzieć, że wiele osób niepełnosprawnych, pomimo swoich przypadłości, może zawrzeć związek małżeński. Niekiedy jednak konieczna jest zgoda sądu.

Dodaj komentarz