autyzm

Autyzm – oswajanie

P. Klaudyna Gołaszewska- pedagog specjalny z 9-letnim stażem pracy z dziećmi z niepełnosprawnością, (m.in. z autyzmem, zespołem Aspergera, zespołem Downa, niepełnosprawnością intelektualną). Prywatnie  mama pięcioletniego Jasia.

1. Skąd u Pani zainteresowanie autyzmem? Jakie należy mieć uprawnienia, by się zajmować osobami autystycznymi?

Interesuję się rozwojem i terapią małych dzieci. W placówkach, w których pracuję najliczniejszą grupę stanowią dzieci z autyzmem oraz zespołem Aspergera – stąd chęć ciągłego szkolenia i pogłębiania wiedzy w tym kierunku.

Prowadzenie terapii dziecka z autyzmem wymaga wiedzy z zakresu psychologii i pedagogiki specjalnej, logopedii – w placówkach oświatowych osoby właśnie z takim wykształceniem mogą prowadzić zajęcia z dzieckiem. Poza tym są inni specjaliści m.in. rehabilitanci, terapeuci SI itp.

2. Jak wspomina Pani swoje pierwsze spotkanie z osobą autystyczną?

Pierwszą osobą z autyzmem, którą poznałam był chłopiec, uczący się w szkole specjalnej. Chłopiec był niemówiący, przejawiał trudne zachowania (był agresywny w stosunku do nauczycieli i rówieśników). Było to trudne doświadczenie, niemniej jednak miałam ( i nadal mam) przeświadczenie, że odpowiednio dobrana terapia często zmniejsza niepożądane zachowania.

3. Jakimi cechami wyróżnia się osoba autystyczna? Na co zwrócić szczególną uwagę w kontakcie z nią?

Dziecko z autyzmem przede wszystkim ma problemy w zakresie komunikacji (często nie rozumie komunikatów słownych, rozwój mowy jest nieprawidłowy), kompetencji społecznych (często nie jest zainteresowane nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami, dorosłymi), wyrażaniem i odczytywaniem emocji. Często przejawia również różnego rodzaju stereotypie. Dzieci te mają także swoje mocne strony (np. dobrą pamięć wzrokową, pamięć do imion itp.), niekiedy uzdolnienia. Wymagają przede wszystkim akceptacji z naszej strony. W kontakcie z osobą z autyzmem należy przede wszystkim pamiętać o używaniu prostych komunikatów, unikaniu metafor, przenośni. Należy również uprzedzać o nagłej zmianie planu dnia lub wydarzeń.


4. Jak układa się Pani współpraca z rodzicami dzieci?Co stanowi największą trudność w relacjach?

Rodzice dzieci z autyzmem, z którymi pracuję są zazwyczaj świadomi niepełnosprawności swoich dzieci, ich słabych i mocnych stron. Są to osoby zaangażowane w terapię, wykonujące zalecenia do kontynuowania terapii w domu. Zdarzają się jednak rodzice, szczególnie mamy, które nie do końca wierzą w postawioną diagnozę i silnie ją wypierają, tłumacząc w irracjonalny sposób każde zachowania dziecka potwierdzające diagnozę.


5. 2 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Autyzmu. Jak Pani go spędza?

Nie, aczkolwiek popieram akcję uświadamiania społeczeństwa jeśli chodzi specyfikę funkcjonowania osób z autyzmem.


6. Czy dostrzegła Pani jakieś zmiany w podejściu do osób z autyzmem?

Tak, przede wszystkim większa jest świadomość nauczycieli, wychowawców w placówkach oświatowych. Wyrażają oni chęć poznania specyfiki autyzmu, wychodzą poza stereotypowe myślenie o osobach z tym zaburzeniem.


7. Jakich rad udzieliłaby Pani osobie , która myśli o pracy z osobami autystycznymi?

Praca z osobami z autyzmem wymaga przede wszystkim ogromnej cierpliwości, akceptacji i zrozumienia, dostrzegania i radości z małych sukcesów. Nie zmienimy nikogo na siłę, ale możemy nauczyć taką osobę jak największej samodzielności i radzenia sobie w różnych sytuacjach życiowych..


8. Nasz projekt Dzisiaj jest nasze zajmuje się szeroko rozumianą tematyką niepełnosprawności. Co myśli Pani o tego typu inicjatywach?

Zdecydowanie popieram..


9. Czy istnieją fundacje, stowarzyszenia udzielające wsparcia osobom autystycznym, ich rodzinom?

Istnieje kilka takich fundacji, zarówno na terenie Warszawy, jak i całej Polski m.in. Fundacja Synapsis.

Dziękuję za rozmowę. Życzę dużo satysfakcji i radości  z wykonywanej pracy.

Dodaj komentarz