river-2016-1594386_960_720

Igrzyska Paraolimpijskie

Igrzyska paraolimpijskie (pot. Paraolimpiada) to drugie pod względem wielkości zawody sportowe w wielu dyscyplinach dla zawodników niepełnosprawnych fizycznie lub intelektualnie, m. in. z problemami mobilności, po amputacjach kończyn, z utratą wzroku czy porażeniem mózgowym. Igrzyska paraolimpijskie odbywają się co cztery lata, zazwyczaj kilka dni po igrzyskach olimpijskich, i są organizowane przez Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (ang. International Paralympic Committee). Organizowane są zawody letnie i zimowe.

Igrzyska paraolimpijskie zrodziły się z małego spotkania brytyjskich weteranów II wojny światowej w 1948 roku, by na początku XXI wieku stać się jednym z największych międzynarodowych wydarzeń sportowych. Paraolimpijczycy dążą do traktowania na równi z pełnosprawnymi sportowcami olimpijskimi, jednakże istnieje duża różnica pomiędzy finansowaniem sportowców olimpijskich, a paraolimpijskich. Pierwsze letnie igrzyska paraolimpijskie odbyły się w 1960 roku z inicjatywy sir Ludwiga Guttmanna, natomiast zimowe w 1976 roku.

Aby wystartować na igrzyskach paraolimpijskich, należy uzyskać kwalifikację – podobnie jak na igrzyska olimpijskie. Z roku na rok minima są podwyższane ze względu na wzrost poziomu sportowego zawodników. Począwszy od letnich igrzysk w 1988 roku i zimowych w 1992 roku igrzyska paraolimpijskie odbywają się w tym samym miejscu, co igrzyska olimpijskie.

Historia

Przed powstaniem igrzysk paraolimpijskich sportowcy niepełnosprawni startowali w igrzyskach olimpijskich. Pierwszym niepełnosprawnym zawodnikiem, który wziął udział
w igrzyskach olimpijskich, był niemiecko-amerykański gimnastyk George Eyser w 1904, który miał jedną sztuczną nogę. Węgier Károly Takács startował w imprezach strzeleckich zarówno w 1948 roku, jak cztery lata później; miał on amputowane prawe ramię, ale mógł strzelać używając lewej ręki. Innym niepełnosprawnym sportowcem, który wystąpił na olimpiadzie, zanim odbyła się pierwsza paraolimpiada, była Lis Hartel – duńska jeźdźczyni, która cierpiała na polio; w 1952 w Helsinkach i w 1956 w Sztokholmie, gdzie odbywały się konkurencje jeździeckie Olimpiady w Melbourne, zdobyła dwa srebrne medale w ujeżdżeniu.

Pierwsze zorganizowane sportowe wydarzenie dla niepełnosprawnych sportowców odbyło się w dniu otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 w Londynie. Urodzony w Niemczech dr Ludwig Guttmann ze Stoke Mandeville Hospital, który uciekł z nazistowskich Niemiec dzięki pomocy Council for Assisting Refugee Academics w 1939 roku, zorganizował zawody sportowe dla brytyjskich weteranów II wojny światowej z urazami rdzenia kręgowego. Zawody z 1948 roku nazwano międzynarodowymi grami dla wózków inwalidzkich, i miały być zbieżne z igrzyskami olimpijskimi. Celem dra Guttmana było stworzenie równoważnej z igrzyskami olimpijskimi, elitarnej konkurencji sportowej dla osób niepełnosprawnych.

Zawody odbyły się ponownie w tym samym miejscu w 1952 roku, gdzie weterani holenderscy uczestniczyli u boku Brytyjczyków. Był to pierwszy międzynarodowy turniej tego rodzaju. Pierwsze zawody, znane także jako Stoke Mandeville Games, zapoczątkowały igrzyska paraolimpijskie.

Kategorie

Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski ustanowił sześć kategorii niepełnosprawności. Zawodnicy mający jedną z tych niepełnosprawności są w stanie konkurować na Igrzyskach Paraolimpijskich, choć nie każdy sport może umożliwić start w danej kategorii niepełnosprawności. Kategorie te odnoszą się zarówno do Igrzysk odbywających się latem, jak i zimą.

  • Amputacja: sportowcy o częściowej lub całkowitej utracie co najmniej jednej kończyny.
  • Porażenie mózgowe: zawodnicy z nierozwijającym się uszkodzeniem mózgu, np. porażenie mózgowe, urazowe uszkodzenie mózgu, udar lub podobna niepełnosprawność wpływająca na kontrole mięśni, równowagi lub koordynacji.
  • Niepełnosprawność intelektualna: sportowcy ze znacznym upośledzeniem funkcjonowania intelektualnego i ograniczeń związanych z zachowaniami adaptacyjnymi. Międzynarodowy Komitet Olimpijski zajmuje się przede wszystkim sportowcami z niepełnosprawnością fizyczną, ale grupa niepełnosprawności intelektualnej została dodana do niektórych igrzysk paraolimpijskich. Ta grupa obejmuje tylko nieliczną liczbę sportowców z niepełnosprawnością intelektualną. Ponadto organizowane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski światowe igrzyska olimpijskie są otwarte dla wszystkich osób z niepełnosprawnością intelektualną.
  • Wózek inwalidzki: zawodnicy z urazami rdzenia kręgowego i innych niepełnosprawności, które wymagają od nich konkurować na wózku inwalidzkim.
  • Niewidomi: zawodnicy z wadami wzroku, od częściowego widzenia do całkowitej ślepoty. Przewodnicy sportowców z upośledzeniem wzroku są bardzo ważną
    i podstawową częścią konkursu. Zawodnika i jego przewodnika uważa się za zespół
    i oboje są kandydatami do medalu.
  • Les Autres (franc. „Inni”): to sportowcy z niepełnosprawnością fizyczną, która nie wchodzi ściśle w ramy jednej z pięciu innych kategorii, są to np. karłowatość, stwardnienie rozsiane czy wady kończyn spowodowane między innymi zanieczyszczeniami talidomidu.

Dyscypliny

Igrzyska letnie:

  • Łucznictwo
  • Lekkoatletyka
    Igrzyska Paraolimpijskie
    Źródło: http://michalpol.blog.pl/category/futbol/
  • Boccia
  • Kajakarstwo
  • Kolarstwo
  • Jeździectwo
  • Piłka nożna drużyny 5
  • Piłka nożna drużyny 7
  • Goalball
  • Judo
  • Podnoszenie ciężarów
  • Wioślarstwo
  • Żeglarstwo
  • Strzelanie
  • Pływanie
  • Tenis stołowy
  • Siatkówka
  • Koszykówka na wózkach
  • Szermierka na wózkach
  • Rugby na wózkach
  • Tenis na wózkach

Igrzyska zimowe:

  • Biathlon
  • Hokej na siedząco
  • Narciarstwo biegowe
  • Narciarstwo alpejskie
  • Curling na wózkach

Dodaj komentarz